Jopie overwintert momenteel in de vogelopvang omdat hij nog te jong was om zichzelf van een wintervoorraad te kunnen voorzien. Hij kwam al vroeg op eigen benen te staan en was daarmee niet voorbereid op de winter.

Hij heeft nu een volledig ingerichte woning gekregen: een holle boomstam met eigen entrée (een rond gat), een fitnessruimte met diverse fitnessattributen (takken, stokken, dennenappeltjes), een loungesofa (een warme, badstoffen handdoek) en last but not least: een recreatieruimte met bewegende objecten (de vogelopvang en de vrijwilligers). Daarnaast is het restaurant ook voortreffelijk: gezond en gevarieerd voedsel. Wat wil een eekhoorn nog meer?

Naast onze pluizige vriend, logeren er op het moment ook wat Houtsnippen en Zeekoeten bij ons in de vogelopvang.

De eerstgenoemde club dient eigenlijk zo snel mogelijk weer vrij te worden gelaten in de natuur, aangezien zij niet in gevangenschap eet. Houtsnippen zijn in gevangenschap bloednerveus en kunnen zichzelf flink verwonden door stress en angst. Het niet-eten bevorderd hun gezondheid ook niet, dus worden ze zo snel mogelijk weer vrij gelaten als blijkt dat ze slechts wat versuft zijn.

Zeekoeten en ook Alken en andere zeevogels, spoelen aan wanneer ze slachtoffer zijn geworden van een olieramp of het illegaal dumpen van olie en zodanig verzwakt raken, dat zij een flinke najaarsstorm op zee niet of nauwelijks overleven.

Ze worden door bezoekers van het strand aangetroffen in de branding en de 'pinguin in kwestie' (de meeste mensen zijn er heilig van overtuigd dat zij een pinguin hebben gevonden...!) wordt vermagerd en versuft bij de vogelopvang gebracht.

Daar wordt het arme dier eerst een poosje met rust gelaten, waarna het onder handen zal moeten worden genomen om de olie uit de veren te wassen. Dit is een vervelende ervaring voor het dier en het valt dus te begrijpen dat de vogel besluit om óns ook even onder handen te nemen... Menig vrijwilliger komt gehavend thuis na zo'n dag!

En dan is er nog het dynamische duo: 'Jut en Jul' (zoals ik ze dan graag mag noemen); een witte sierduif en een jong eendje die elkaar vollédig hebben gevonden. Ze wijken dan ook bijna geen moment van elkanders zijde. Ik kan het best begrijpen wanneer de duif het ge-'piep-piep'-piep-piep' wel eens beu wordt. Toch zoekt hij z'n vriendje telkens weer op. Geregeld zie ik ze samen dicht tegen elkaar aangekropen, in hun hok of ergens in een hoekje. Die twee hebben het best gezellig, zo samen.